Kız Senin
<p data-start="226" data-end="520"> KIZ SENİN</p><p data-start="226" data-end="520">Her sabah, seher vakti olmadan köy henüz uyanmamışken genç bir kadın evinden çıkar. Elinde bakır bir ibrik, yolu mezarlığa ya da su başına düşer. Köylüler onu hep aynı saatte görür. Ne konuşur ne selam verir. Yüzünde sessiz bir keder vardır. Bu hâl, bir günde, bir haftada değil; aylarca sürer.</p><p data-start="522" data-end="867">Bu genç kadının sevdiği adam, ya askere gitmiş ya da bir çatışmada hayatını kaybetmiştir. Kimi anlatımda sözlüdürler, kiminde evlidirler. Ortak olan şudur: Kavuşma yarım kalmıştır. Genç adam ya gurbetten dönmemiştir ya da toprağa düşmüştür. Kadın, acısını içine gömer. Gündüzleri güçlü durur, kimseye belli etmez. Ama seher vakti onun zamanıdır.</p><p data-start="869" data-end="1172">Her sabah gün ağarmadan çıkar; kimi zaman sevdiğinin mezarına gider, kimi zaman onu uğurladığı yola bakar. Türküdeki “çıkar çıkar” sözü, bu bitmeyen gidiş gelişlerin, umudun tükenmeyen tekrarının ifadesidir. Kadın her seherde sanki aynı umudu yeniden dener: Belki bugün döner, belki bugün uyanır bu acı.</p><p data-start="1174" data-end="1415">Köy halkı zamanla anlar. Bu bir alışkanlık değil, bir yas hâlidir. Kadın, herkes uyurken acısını yaşar. Güneş doğduğunda ise susar, içine döner. Bir gün o da artık çıkmaz olur. Kimi der ki gücü kalmamıştır, kimi der ki sevdiğine kavuşmuştur.</p><p></p><p data-start="1417" data-end="1691">Ardından bu sessiz bekleyiş dile gelir, ağıt olur. “Her sabah her seher vakti çıkar çıkar” sözü, sevdiğini yitirenlerin, umutla uyanıp hüzünle gün edenlerin dili olur. Türkü, sabaha karşı yaşanan acıların, kimse görmeden dökülen gözyaşlarının hatırası olarak dillerde kalır.</p>